Το φερουλικό οξύ, μια φυσική πολυφαινόλη που υπάρχει μεταξύ άλλων στο πίτουρο ρυζιού και στα δημητριακά ολικής άλεσης, περιόρισε τις συσπάσεις εντερικού λείου μυός σε εργαστηριακά πειράματα του Toho University. Η έρευνα, η οποία παρουσιάστηκε στις 30 Ιουλίου 2026 και δημοσιεύθηκε στο Journal of Pharmacological Sciences, έγινε σε ιστό ειλεού ινδικού χοιριδίου και σε κυτταρικά μοντέλα, όχι σε ανθρώπους. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η ουσία επηρεάζει διαύλους ασβεστίου που συμμετέχουν στη μυϊκή σύσπαση, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο μελλοντικής μελέτης της σε διαταραχές της κινητικότητας του εντέρου.
- Το φερουλικό οξύ μείωσε εργαστηριακά τις συσπάσεις εντερικού λείου μυός.
- Η δράση του ήταν ισχυρότερη σε υψηλότερες συγκεντρώσεις και αντιστρεφόταν μετά την απομάκρυνσή του.
- Οι αποτελεσματικές συγκεντρώσεις στο εργαστήριο ήταν υψηλότερες από τα επίπεδα που συνήθως επιτυγχάνονται στο αίμα μέσω της διατροφής.
- Απαιτούνται κλινικές δοκιμές για να διαπιστωθεί αν υπάρχει όφελος ή κίνδυνος για ανθρώπους.
Η ουσία περιόρισε διαφορετικά ερεθίσματα σύσπασης
Η ομάδα των Keisuke Obara, Kento Yoshioka και Yoshio Tanaka εξέτασε πώς αντιδρά ο λείος μυς του ειλεού όταν εκτίθεται στο φερουλικό οξύ. Η ουσία μείωσε τις συσπάσεις που προκαλούσαν η ακετυλοχολίνη, η ισταμίνη, η προσταγλανδίνη F2α και η σεροτονίνη.
Το αποτέλεσμα εξαρτιόταν από τη συγκέντρωση: όσο μεγαλύτερη ήταν αυτή, τόσο εντονότερη εμφανιζόταν η αναστολή. Παράλληλα, η επίδραση ήταν αντιστρεπτή, καθώς οι φυσιολογικές συσπάσεις επανέρχονταν όταν απομακρυνόταν το φερουλικό οξύ.
Επειδή η ουσία επηρέασε συσπάσεις που προκαλούνται από διαφορετικά χημικά σήματα, οι ερευνητές εκτιμούν ότι δρα σε έναν κοινό μηχανισμό και όχι αποκλείοντας απλώς έναν συγκεκριμένο υποδοχέα.
Οι δίαυλοι ασβεστίου εξηγούν πιθανώς τη δράση
Πρόσθετα πειράματα σε μοντέλα αγγειακών λείων μυϊκών κυττάρων έδωσαν μια πιθανή εξήγηση. Το φερουλικό οξύ περιόρισε την αύξηση του ενδοκυττάριου ασβεστίου που προκαλούσε το χλωριούχο κάλιο.
Η είσοδος ασβεστίου στα κύτταρα είναι βασικό βήμα για τη σύσπαση των λείων μυών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το φερουλικό οξύ αναστέλλει τους εξαρτώμενους από την τάση διαύλους ασβεστίου και έτσι μειώνει το σήμα που χρειάζεται ο μυς για να συσπαστεί.
Η εργαστηριακή αναγνώριση ενός μηχανισμού δράσης ενισχύει το ερευνητικό ενδιαφέρον, αλλά δεν αποδεικνύει ότι η κατανάλωση τροφίμων με φερουλικό οξύ θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα στον άνθρωπο.
Το εύρημα δεν αποτελεί ακόμη διατροφική οδηγία
Η κινητικότητα του γαστρεντερικού είναι η συντονισμένη μυϊκή δραστηριότητα που μετακινεί την τροφή και τα απόβλητα μέσα στο πεπτικό σύστημα. Στο σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και στη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου μπορεί να εμφανιστεί είτε υπερβολική είτε μειωμένη κινητικότητα, παρότι πρόκειται για διαφορετικές παθήσεις.
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η καταστολή της υπερβολικής μυϊκής δραστηριότητας θα μπορούσε να εξεταστεί για περιπτώσεις φλεγμονώδους νόσου του εντέρου με διάρροια. Η ίδια ιδιότητα, ωστόσο, θα μπορούσε να επιδεινώσει τη δυσκοιλιότητα σε άτομα με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου όπου κυριαρχεί αυτό το σύμπτωμα, καθώς και σε υγιείς ανθρώπους.
Υπάρχει ακόμη ένα κρίσιμο όριο: οι συγκεντρώσεις που παρήγαγαν αποτέλεσμα στο εργαστήριο ήταν υψηλότερες από εκείνες που συνήθως φθάνουν στο αίμα μέσω της κανονικής διατροφής. Η ομάδα σημειώνει ότι μέσα στο έντερο ενδέχεται να επιτυγχάνονται υψηλότερες συγκεντρώσεις μετά την κατανάλωση τροφών ή συμπληρωμάτων, επειδή η ουσία έρχεται σε άμεση επαφή με το πεπτικό σύστημα. Αυτό, όμως, χρειάζεται να ελεγχθεί.
Για τους καταναλωτές, η πρακτική σημασία είναι προς το παρόν περιορισμένη: η παρουσία του φερουλικού οξέος σε φυτικές τροφές δεν ισοδυναμεί με αποδεδειγμένη θεραπευτική δράση. Κλινικές δοκιμές θα πρέπει να δείξουν ποιοι ασθενείς ενδέχεται να ωφεληθούν και ποια επίπεδα πρόσληψης είναι ασφαλή και αποτελεσματικά.
Θεωρείτε ότι τέτοια εργαστηριακά ευρήματα πρέπει να οδηγούν σε έρευνα διατροφικών παρεμβάσεων ή πρώτα σε ανάπτυξη στοχευμένων θεραπειών;
