Rachika Nayar: Η έκρηξη του «Heaven Come Crashing»

Διαθέσιμο μέσω Bandcamp και μεγάλων υπηρεσιών streaming, το «Heaven Come Crashing» της Rachika Nayar μπορεί να φτάσει άμεσα και στο ελληνόφωνο κοινό, χωρίς να εξαρτάται από μια τοπική φυσική κυκλοφορία. Στο άλμπουμ, η δημιουργός στηρίζεται κυρίως σε έντονα επεξεργασμένες κιθάρες, drones και ambient ηχοχρώματα, χτίζοντας μια κατά βάση ορχηστρική αφήγηση γύρω από τον απελπισμένο πόθο και τη ρομαντική εμμονή. Η μεγάλη ανατροπή έρχεται στο ομώνυμο κομμάτι: στα δύο λεπτά και τριάντα δευτερόλεπτα, ένας ογκώδης ρυθμός drum and bass διακόπτει απότομα τη μέχρι τότε σχεδόν πλήρη απουσία κρουστών.

Η σπάνια παρουσία του ρυθμού αλλάζει όλο το βάρος

Η έκρηξη στο έβδομο κομμάτι αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή η Nayar έχει διαμορφώσει ένα περιβάλλον όπου τα κρουστά αποτελούν εξαίρεση. Το προηγούμενο άλμπουμ της, «Our Hands Against The Dusk», δεν είχε καθόλου κρουστά, ενώ και εδώ οι ρυθμικές παρεμβάσεις παραμένουν περιορισμένες.

Στο «Tetramorph» εμφανίζονται γρήγορα, μηχανικά hi-hats, ενώ στο δεύτερο μισό του «Gayatri» ακούγεται κάτι που παραπέμπει σε ταμπούρο, τοποθετημένο βαθιά στη μίξη. Έτσι, όταν το drum and bass εισβάλλει στο «Heaven Come Crashing», δεν λειτουργεί απλώς ως αλλαγή έντασης αλλά ως κορύφωση ολόκληρης της μέχρι τότε διαδρομής.

Η δύναμη της συγκεκριμένης στιγμής δεν βρίσκεται μόνο στην ένταση του ρυθμού, αλλά στη σιωπή των κρουστών που έχει προηγηθεί.

Αμέσως μετά, το «Sleepless» επιστρέφει σε ένα πιο γαλήνιο ηχητικό κύμα. Αυτή η υποχώρηση δείχνει ότι ο ρυθμός δεν αποτελεί νέα σταθερή κατεύθυνση, αλλά ένα μεμονωμένο ξέσπασμα μέσα σε μια σύνθεση που εξακολουθεί να εμπιστεύεται την υφή και τη δυναμική της κιθάρας.

Ο πόθος παρουσιάζεται μαζί με την αυτοκαταστροφή του

Παρότι η μουσική είναι σχεδόν ορχηστρική, το άλμπουμ διαθέτει σαφή συναισθηματικό άξονα. Οι κιθάρες, οι παραμορφωμένες αντηχήσεις και οι σποραδικές trance συγχορδίες αποδίδουν την επιθυμία, αλλά παράλληλα εξετάζουν την απερισκεψία που μπορεί να συνοδεύει το ανεξέλεγκτο πάθος.

Αυτό αποτυπώνεται ήδη στους τίτλους που ανοίγουν και κλείνουν τον δίσκο: «Our Wretched Fantasy» και «Our Wretched Fate». Αντίστοιχα, το «Death and Limerence» επιλέγει τη λέξη που περιγράφει την έντονη, ανθυγιεινή ερωτική προσκόλληση αντί μιας ολοκληρωμένης συντροφικής σχέσης. Οι κιθαριστικές γραμμές του, που παραπέμπουν στους U2, τελικά βυθίζονται σε έντονο reverb και εσκεμμένα ασταθείς νότες.

Στο «Nausea», ένα αβέβαιο drone οδηγεί σε πυκνά synthesizers με αισθητική της δεκαετίας του 1990 και σε μια απλή κιθαριστική μελωδία. Ακολουθεί το ambient emo του «Promises», ενώ το «Gayatri» ανεβάζει την ενέργεια και προετοιμάζει την είσοδο του ομώνυμου κομματιού.

Η φωνή της Maria BC λειτουργεί ως ακόμη μία υφή

Η Maria BC συμμετέχει μόνο στο «Heaven Come Crashing» και στο καταληκτικό «Our Wretched Fate». Στο πρώτο, οι στίχοι ψιθυρίζονται κάτω από στρώσεις κιθάρας και λαμπερά drones, με αποτέλεσμα να παραμένουν δύσκολα διακριτοί. Στο τελευταίο, η φωνή εκφράζει τον θρήνο χωρίς λέξεις.

Αντί να εξηγεί το συναίσθημα με στίχους, η Nayar το αφήνει να αναδυθεί από την τριβή ανάμεσα στην ομορφιά, την παραμόρφωση και την ξαφνική ρυθμική βία.

Για έναν ακροατή εξοικειωμένο με την ambient μουσική, αυτό σημαίνει ότι το «Heaven Come Crashing» δεν προτείνει απλώς ένα παθητικό ηχητικό φόντο. Η ambient προσέγγιση χρησιμοποιείται εδώ ως δραματουργικό εργαλείο: η επανάληψη δημιουργεί προσμονή, η παραμόρφωση μεταφέρει αστάθεια και οι λιγοστές κορυφώσεις αποκτούν μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα.

Εσείς θεωρείτε ότι η έκρηξη του drum and bass ενισχύει την ambient ταυτότητα του άλμπουμ ή διακόπτει τη συνοχή του;